Radio Les2Chameaux houdt u op de hoogte van alle verrichtingen van rallyteam Les2Chameaux. Tijdens onze reis zal Bob hier onze SMS-berichten verwerken zodat iedereen ons kan volgen naar Dakar. Mochten we een dag niets versturen, geen paniek, we komen door gebieden waarvandaan we niets kunnen zenden.
Klik hieronder voor de route
Dag 1 - Zaterdag 7 november
Amsterdam - Poitiers
Radio Chameaux, 07-11-2009
Laten we het verhaal even oppakken bij de onvergetelijke feestavond die Bram en Bas georganiseerd hebben voor hun familie, vrienden, dierbare en sponsoren. Het dak van het Paviljoen Genneper Parken knalde er werkelijk af. Met de laatste inzet van de heren hebben ze het toch nog gepresteerd om in de laatst uren voor vertrek nog € 581,65 uit jullie zakken te trommelen. De ludieke acties waren dus een ongekend succes, met dank aan jullie allen. De avond was behalve gezellig ook nog eens leerzaam, de cavia’s Fred, Andre en Willem hebben alle geleerde versteld doen staan. Wat niemand voor mogelijk heeft gehouden hebben deze cavia’s toch maar weer eens bewezen:
Vanuit stilstand kan een cavia dus minimaal 500 mm hoog springen, om vervolgens de race buiten de bak voort te zetten.
De ochtend voor de thuisblijvers begon met een sms-je van het team 1100 “les2chameaux”
De heren waren om 9 uur bij den Bosch beland en onderweg naar Amsterdam. De Samurai liet zich van zijn beste kant zien en presteerde op “vlak wegdek” ver boven het gemiddelde en knalde met een dikke 90 km per uur richting het startpunt.
De eerste dag bleek toch een lange rit te worden om 19 uur kregen we een bericht. Files en een dorstige Samurai bleek toch wat van de kostbare tijd in te nemen. Met een verbruik van 1 op 6 hebben de heren dan ook al één keer langs de kant gestaan om de tank bij te vullen. Op dit punt moest er nog minimaal 500 km gereden worden voor ze bij Bordeaux zouden aankomen. Gelukkig hebben de heren, met ruim 25 uur aan carnavalhits op zak, zich geen moment verveeld ;-)
Dag 2 - Zondag 8 november
Poitiers - Getafe (Madrid)
Radio Chameaux, 08-11-2009
De Mannen hebben goed doorgereden, toch hebben de eerste mankementen aan de auto zich kenbaar gemaakt. De verbranding van de auto is niet optimaal, 2,5 liter olie moeten bijvullen en de bougies moesten onderweg al vervangen worden
De eerste nacht was alles behalve rustig. Het team “les2chameaux” hadden op ca. 100 km onder Bordeaux een mooie 5 sterren parkeerplaats gevonden waar ze de tent (op het dak van de Samurai) hebben opgezet. Nadat ze ”lepeltje lepeltje” ingenesteld lagen heeft een enorme hagelbui roet in het eten gegooid. Ik citeer uit het sms-je van Bas: “We zitten nu vol in een hagelbui, onze tent is natter dan Kim Holland. 3 uur geslapen”.
Ook de rest van de dag was het storm, regen, omweer en windvlagen. De Samurai stuiterde over de weg, als Klaas en Robin die een HipHop act opvoeren voor een goed doel J
De auto is overigens wel beter gaan rijden met de andere bougies, dus waarschijnlijk zaten er de verkeerd bougies in. Verbruik olie is nu ook nog maar 1:1000.
Na 650 vermoeiende km zijn de heren beland in Getafe, net onder Madrid. Hier hebben ze, na deze zware dag, gebruik gemaakt van een formule 1 (afwerk) hotel…. En dat hebben ze geweten ook!! We zullen alleen melden dat de buren de “Rooie Kers” die avond niet gebruikt hebben voor de appelmoes ;-)
Dag 3 - Maandag 9 november
Getafe - Algeciras
Radio Chameaux, 09-11-2009
De mannen hebben een super dag achter de rug. Mooi weer, adembenemende omgeving en carnavalsmuziek op de achtergrond om de setting compleet te maken. Alle teams hebben zich aan het einde van de dag verzameld bij een hotel, in het zuidelijkste puntje van Spanje. Zoals het er nu naar uitziet heeft slechts één team de reis moeten staken. Morgen gaan ze met de boot naar Tanger en dan kan het echte werk beginnen.
Dag 4 - Dinsdag 10 november
Algeciras - Fès
Radio Chameaux, 10-11-2009
Vanmorgen zijn de mannen met de boot vertrokken naar Afrika. Ze waren erg onder de indruk van het aanzicht van het landschap. Hopelijk kunnen ze binnenkort wat foto’s uploaden zodat we hier van kunnen mee genieten.
De Samurai deed wederom zijn stinkende best om de volgende stopplaats te halen. Met een wegdek dat uit meer gaten bestaat dan asfalt viel dat echter niet mee. Tijdens deze rit, door het mooie Marokko, heeft de kruiskoppeling naar het differentieel dan ook de eerste vormen van slijtage laten doorschemeren. Hopelijk krijgen ze dit op tijd vervangen, voordat ze morgen weer verder moeten. Rond 20:30 reden de mannen in een colonne van 6 auto’s richting Fès , met de inmiddels wereld beroemde Brabantse CaRnAVaL hits van ”Radio Chameaux” over het bakkie.
Met grote dank aan de sponsor die de verstralers heeft geleverd hebben
de mannen, gisterenavond (over de donkere wegen van Marokko) het stadje
Fès bereikt. Een Lief klein manneke heeft ze weg gewezen naar een hotel waar ze, voor de verandering, een rustige nacht konden doorbrengen.
In het hotel aangekomen was het Marokko gevoel compleet. Overal mooie
handgeklopte lampen, houtsnijwerk en kleine mozaïektegeltjes die de
vertrekken sierde. Een ware fata morgana waar onze Brabantse boys zich
in begaven. Na het eten zijn de mannen in Coma geraakt en hebben ze de
batterij goed kunnen opladen voor de volgende dag.
Dag 5 - Woensdag 11 november
Fès - Merzouga
Radio Chameaux, 11-11-2009
Nu zijn er nog mensen die durven te beweren dat de Marokkaan zich niet
aanpast naar de Nederlandse gewoontes, dat ons re-integratiebeleid niet deugt en onze duurzame belastingcenten naar verkeerde projecten gaan… Maar dit zijn stellingen die onze mannen voorgoed kunnen verwerpen..
Om 6 uur in de ochtend op de 11e van de 11e… Een datum die in Brabant het bloed sneller doet stromen, en het hart sneller doet kloppen gaat in Fès de Moskee af.
Onze mannen, het dakarteam Les2chameaux werd gegroet, gesteund en gezegend door, niemand minder, dan de imam van Marokko. Vanuit de kleine torentjes van Fès weergalmde de zuivere klanken: ”ALLLAAAAAAAFFF Bashid en Brahmed” en daarna mompelde ze ook nog iets over de Shamuuurrrrraai…
Tja en met deze serenade zijn de mannen natuurlijk uit het bed gesprongen en hebben hun weg, vol goede moet, voortgezet richting de volgende stopplaats Merzouga.
De rit was weer net zo adem benemend als de vorige. Heuvels, rotsen en daarna weer vlak landschap, waar de Samurai doorheen hobbelde. De 6 andere teamleden, die er achteraan knorde, wachten voortdurend op de info van Bas en Bram.. Tegenligger zonder koplampen.. Fietser die het niet kan…. Grote kuil over 200 meter, tot Merzouga aan toe.
Morgen staat er een rustdag op het program, dus tijd om de rotte onderdelen te vervangen en alle schroeven weer aan te draaien
Dag 6 - Donderdag 12 november
Rustdag Merzouga
Nu onze kamelen een rustdag hebben, heeft deze razende reporter er ook een verdiend. Wel zijn er wat foto’s binnen gekomen van het vertrek en de feestavond. Klik op het vakje “fotoalbum” om ze te bekijken. Je kunt natuurlijk altijd een reactie achter laten bij een van de foto’s of onderaan bij de reisverslagen, als de mannen dan een keer inloggen kunnen ze jullie steunbetuiging lezen…
Veel plezier er mee en succes.
Voor de mensen die ooit de Lion King hebben gezien, hebben het intro van deze klassieker nog op hun netvlies gebrand staan.. Een zon, die langzaam opkomt, met de rode zandheuvels op de achtergrond. Alleen de oer-schreeuw van een Afrikaanse opperhoofd moet in dit plaatje vervangen worden door het geluid van 2 rogellende kamelen, die na een dorstig avondje, opzoek zijn naar water.
Oké, oké…Misschien moet er nog iets in deze setting veranderen. Een omgebouwde Susuki Samurai, met een tent op het dak, die voor de rode bergen staat en een opgaande zon. Ja ja Hiermee werden onze kamelen op hun eerste “day off” gewekt. Op zo’n moment wil je natuurlijk niks liever dan uit de veren springen, om dit moment van de dag mee te mogen maken en dat heeft Bas dan ook gedaan. Helaas was hij even vergeten dat de tent ook daadwerkelijk op het dak stond, waardoor hij bij de eerste stap alweer in het in het stof naast de Samurai belanden. Na deze moeizame start zijn de mannen toch maar gaan sleutelen aan de auto. Alle schroeven zijn aangedraaid en ook de kruiskoppeling hebben ze er onderuit gehaald. Helaas paste de reserve koppeling niet helemaal, waardoor ze de oude er weer onder hebben moeten schroeven. Het ziet er naar uit dat ze met dit versleten onderdeel de reis moeten voort zetten. Nu kun je natuurlijk bij de pakken neer gaan zitten of je gaat gewoon kijken of de wagen wel “zand proof” genoeg is.. En dat hebben de mannen dan ook gedaan. Met een omgebouwd snowbord hebben ze door de bergen gecrost, ‘t zand zat tot in de bilnaad, and beyond. Het leek er wel op of Sam de heren wilde laten voelen, hoe het was om door de zandduinen te moeten crossen.
Later die dag zijn de mannen echte Dakar trucks tegen gekomen. Bas heeft in een Spaanse truck mogen zitten en zelfs gestart.. Al met al een heerlijke day off en klaar om de reis voort te zetten.. Ouarzazate…… here we come.
Dag 7 - Vrijdag 13 november
Merzouga - Ouarzazate
Radio Chameaux, 13-11-2009
Vandaag hebben Bas en Bram 350 km door een steeds droger landschap afgelegd. De omgeving veranderd continu en ook de huizen zijn niet meer dan wat leem en stro. De golfballen en auto’s van DAF zijn een ware hit en gaan als warme broodjes, of misschien moet ik zegen als bakjes rijst over de toonbank. Ze hebben zelfs wat golflessen proberen te geven, alleen snappen ze niet dat je het balletje op “the green” moet slaan ;-)
De wagen gaat als een trein allen danst hij over de weg als een cavia die voor het eerst aan de zandhazenrace mee doet. Verbruik 1:10
Uiteindelijk zijn de teams geëindigd op een palmbomen-camping, nabij Agdz. Het in en uit de tent klimmen gaat steeds beter. Waarschijnlijk hebben de heren het afgelopen half jaar voor niks de huizen opgeknapt en zullen ze bij thuiskomst voortaan voor de deur camperen.
Dag 8 - Zaterdag 14 november
Ouarzazate - Agadir
Radio Chameaux, 14-11-2009
De mannen hebben besloten om van het roadboek af te wijken en proberen een doorsteek te maken richting de kust. Zo hopen ze van de 750 km, die op het programma staan, 100 km af te snoepen. Maar ja, dan weet je natuurlijk niet wat voor wegen je gaat aantreffen. Met de hoop op “veel erger dan dit kan niet” hebben ze dus het stuur om gegooid en stuiteren nu richting de zee. De schokbrekers van de Sam beginnen langzaam steeds meer op springveren te lijken en ook de andere auto’s beginnen last te krijgen van het ruige terrein. In de groep van 8 wagens is vandaag dan ook bij een team de bekabeling van de accu gesmolten en bij een andere heeft de stuurbekrachtiging het begeven. Gelukkig dat ze met de bakkies direct om hulp kunnen vragen. Alle teams hebben dan ook geholpen om de wagens weer een de praat te krijgen en zo hobbelen ze weer verder. Het leger eten schijnt echt super te zijn en ook de nieuwe banden bewijzen zich iedere dag, met wederom dank aan de sponsoren!! Het laatste zal ik weer eens citeren uit het sms-je van Bas:
“Groeten aan iedereen van de stofkezen. O ja, Bram praat zachtjes in zijn slaap” ;-)
Na het avondeten hebben de teams besloten om nog wat extra km te rijden, morgen staan er weer 700 km op het programma en iedere gereden km is er weer een. Onderweg hebben ze nog wat sinasappels geplukt, de eerste buikkrampen beginnen bij alle teamleden te komen, dus wat extra vitamine kan geen kwaad.
De wegen kunnen blijkbaar toch slechter en zeker nu het donker is is het lastig om je door al die haarspeldbochten te manoeuvreren . Om 1 uur ‘s nachts zijn de mannen beland in Aglou plage, nadat de camping in Tisnet de poorten gesloten hield.
Dag 9 - Zondag 15 november
Agadir - Laâyoune
Radio Chameaux, 15-11-2009
Vanmorgen ging om 6:30 de wekker alweer.. Pffffffffff When does the hurting stop.
Bij het “clubske van 8” zit een team met een GPS zender aan board. Je kun dus de komende 2 dagen Bas en Bram volgen door op de volgende link te klikken: http://www.teamkebuzelhem.nl Op de site staan de inloggegevens en een link naar het GPS programma. Veel plezier.
Geen sms ontvangen maar gelukkig heeft Sharonneke onze Bram aan de lijn gehad.
Als ik het goed verwoord, zijn het niet alleen de auto’s die helemaal los trillen maar ook het menselijk lichaam is niet op dit gestuiter ontworpen. Het hele spijsverteringssysteem begint langzaam in de war te raken en weet af en toe niet meer wat boven en onder is. Gelukkig hebben alle teamgenoten besloten om de middagen te gebruiken om een uitgebreide stop te houden. Even tijd voor ontspanning en een goede lunch.
Tijdens deze stop hebben de mannen in een van de dorpjes een lokale markt bezocht. Alles wordt daar voor je gedaan en gemaakt. Het vlees wordt rechtstreeks van het schaap in de pan gegooid, en dan nog de juiste kruiden er bij zoeken. Maar ja, zoals ik al aangaf, had de maag het al zwaar te voorduren en dan ook nog iets lokaals is natuurlijk "foute boel". Na een uurtje rijden ging het dan ook goed mis en voor het eerst in mensenheugenis heeft Marokko geen witte maar een lichtbruine doorgetrokken streep midden over het wegdek liggen.
Tja, en zo duurt een rit richting Laâyoune toch echt wel (extra) lang. Bij aankomst wist Bram nog net op tijd uit de auto te springen en achter een van de weinige bosjes, die het landschap rijk is, zijn broek te sparen. Het punt van "och was ik maar bij moeder thuis gebleven" is nu echt aangebroken en laat die nu net op de Carnavals CD staan... Manne zet um op
Dag 10 - Maandag 16 november
Laâyoune - Dakhla
Dag 11 - Dinsdag 17 november
Dakhla - Nouadibou [grensovergang Marokko - Mauritanië]
Radio Chameaux, 17-11-2009
De mannen zijn gisteren van Laâyoune naar Dakla gereden. Hier was weer een verzamelpunt voor alle deelnemers. Alle teams konden elkaars verhalen aanhoren en natuurlijk de spannende verhalen en gebeurtenissen van de afgelopen dagen vertellen. Voor de verandering was er in Dakla wel een biertje te scoren en met het aanzicht van een hoop kitesurfers, die langs de kustlijn hun kunsten vertoonde, was het dus op en top gezellig. Bram heeft het helaas zwaar, nu zijn darmstelsel in een knoop ligt, wil slapen ook niet echt lukken. Het komt deze dag dus op Bas aan, om de meeste km op zijn naam te zetten. Vol goede moet starten Bas de auto en gingen de heren op weg naar Nouadibou (de grensovergang van Marokko naar Mauritanië)
Ze moesten hier tussen 12 en 13 uur zijn, omdat de grenspost daarna gesloten zou zijn. Als je dus te laat bent kun je weer een dag wachten.
Om 11 uur kreeg ik een SMS:
“Shit we staan zonder Benzine. Snel de laatste 2 jerrycans erin want we moeten nog
175 km
. Nu plankgas door met 10 auto’s. Hopelijk komen we nog een benzine station tegen want we hebben verder geen benzine meer op bij”
Tja en dan zit je daar op je suffe kantoor, naar een beeldschermpje te staren. De enige actie voor die dag “een balpen waar de veer en het drukknopje je om de oren vliegen” Gelukkig kreeg ik later op de dag weer een SMS:
“Sam tot de nok toe vol! Live is Live schalmt er over de zandprairie! Vamos a Mauritanië”
Morgen kan het echte werk in de zandbak dan eindelijk beginnen. De heren hebben nu inmiddels
5000 km
op hun naam staan en rest mij niks anders te zeggen dan: Gooooooooo Zandhazen
Dag 12 - Woensdag 18 november
Sahara trip naar Ben Amira
Dag 13 - Donderdag 19 november
Sahara trip naar Chinguetti
Radio Chameaux, 19-11-2009
Het begon even onwennig te worden. Al twee dagen geen sms vanuit de Sahara en dus zat er voor mij niet veel anders op, dan te bedenken wat de mannen zouden doen of wat ze bezig hield.. Met een levendige fantasie als de mijne was dat gelukkig niet moeilijk.
Met de gesponsorde muzieklijst kon het dan ook niet anders dan dat ze luid zingend door de zandduinen aan het scheuren waren.. SIE SA SAMMIE, SAMMIE SAMMIE SAM of BASSIE EN ABRAHAM, BASSIE EN ABRAHAM..en daarna MET MIJN 1,6 LITER SAMMIE, VER VAN HUIS MAAR IN MIJN SAS….Tja de muziek is nog lang niet op.
Gelukkig voor jullie werd de stilte om 20:37 verbroken door het geluid van een ontvangen berichtje.. Alleen was het deze keer van een onbekend nummer. De mannen hebben geen bereik met T-mobile maar hebben gelukkig de telefoon mogen gebruiken van een teamlid, om zo toch de laatste bericht door te sms-en. Ze hebben een super nacht gehad in de woestijn. Voetjes in het zand en een sterrenhemel die onbeschrijfelijk is, ook overdag veranderd het landschap van minuut tot minuut. De heren voelen zich dan ook als een vis…. Ik bedoel als een Kameel in de woestijn, als echte Dakar coureurs waar geen duin te hoog voor is. Vandaag zijn ze, na 500 km Sahara zand achter zich gelaten te hebben, beland in Chinguetti. Ze hebben een mooi plekje in het dorp gevonden om te overnachten en zich voor te bereiden op een ”welverdiende” rustdag. Sam houd het goed uit en heeft er zin in. Het lijkt wel alsof het oude bakkie, na jaren lang vlak wegdek, in eens zijn roots gevonden heeft.
(Tip van Flip: Download Google Earth en vul "Chinguetti, Mauretanië" in bij de zoekopdracht. Dan zie je dat het gras toch niet altijd groener is bij de buren)
Dag 14 - Vrijdag 20 november
Rustdag Chinguetti
Dag 15 - Zaterdag 21 november
Sahara trip - extreme - overnachting woestijn
Radio Chameaux, 21-11-2009
Via allerlei kanalen komen er op het moment berichten binnen. Gisteren een mailtje van Annemarie ontvangen, met de volgende inhoud…
Op de verjaardag van trouwe les2chameaux volger Hans van den Heuvel (inderdaad, de papa van..) kreeg Megje P. een telefoontje van Bas.
Hier een opsomming van de belangrijkste zaken.
1) met Bram's buik gaat het ok; het was erger dan iedereen dacht. hij voelde zich 2 dgn niet goed, maar nu alles ok
2) het was nog steeds erg gezellig; ze rijden met 4 auto's, 9 mannen in totaal (Bram en Bas liggen NOG STEEDS lepeltje-lepeltje)
3) ze hebben telkens een zwerm donkere mannetjes in het kielzog van de Sam
4) nu weer t/m dinsdag de desert in
5) ze slapen morgen in een soort van krater?!
6) veel mannen al problemen gehad met de wagens in de woestijn, de club van Bram en Bas heeft nog niet stilgestaan (alle 4 de wagens niet)
That's all folks
We wachten vol spanning af op het volgende berichtje, waar deze ook vandaan moge komen.
Dag 16 - Zondag 22 november
Sahara trip - extreme - overnachting oase
Dag 17 - Maandag 23 november
Sahara trip - extreme - overnachting Tidjikja
Radio Chameaux, 23-11-2009
Na 2 zware dagen door de woestijn cq maanlandschap hebben de heren zich toch meerder malen achter de oren gekrabd. Was dit nu wel zo verstandig, is dit nu nog wel verantwoord of zien we onze geliefde ooit nog terug. De extreem route was eigenlijk alles behalve een route en meer een soort van dodemansrit. Een rit die de organisatie waarschijnlijk, met een blinddoek om, uitgestippeld heeft om het wat spannender te laten klinken.
Sam heeft echt moeten afzien met 2 lekke banden en een kapotte bladveer als gevolg. Zelfs een nummer als “HUP DAAR IS WILLEM MET DE WATERPOMPTANG”kon het wagentje niet meer opvrolijken. Gelukkig hebben de mannen, na een all in treatment, alle mankementen “provisorisch” weten op te lappen en zijn ze met 4 teams aangekomen in Tidjikja. Dit is weer een verzamelpunt waar de 4x4 - en personenwagens elkaar treffen. Team Les2chameaux en de 3 andere teamleden zitten nu hoopvol te wachten op hun andere lotgenoten, onder het genot van een blikje legervoedsel. Hoeveel auto’s hebben de laatste dagen overleeft? Valt een, steeds hechtere club coureurs, langzaam uit elkaar? Wie o Wie gaan de eindstreep halen. Hopelijk weten we morgen meer…..
Dag 18 - Dinsdag 24 november
Tidjikja - Nouakchott
Dag 19 - Woensdag 25 november
Nouakchott - Zebrabar [grensovergang Mauritanië - Senegal]
Radio Chameaux, 25-11-2009
EN….. Eindelijk was het dan zover.. Een telefoontje van Camel Bram. Hij was in een “enigszins” bewoond werelddeel aangekomen en had voor het eerst weer bereik met zijn eigen telefoon. Een van de teamleden had een wifi aansluiting gevonden zodat ze hun (gezamenlijke)verhalen konden verturen EN foto’s. Van alle expeditieleden heeft het clubje van Bas en Bram heel de extreemroute af weten te maken. Gelukkig hebben alle overige teams de achterstand vandaag weten goed te maken en zijn alle wagens weer compleet om zo, gezamenlijk naar de eind streep te rijden.
Hierbij de verhalen en het mailtje van Bram… Veel plezier.
Hey Bobskie,
Thanx voor het zoo geweldig updaten van de website!!!!!
We hebben nu even wifi en een van onze team genoten heeft een laptop bij en die heeft allemaal leuke dagverslagen gemaakt die stuurt hij je even toe kun je dat weer gebruiken voor je fantastische verhalen. toch even een correctie, WIJ hadden geen lekke banden onze banden zijn SUPER!!! Thanx toe Luc.
Dikke Kus aan Sharon
Groeten Bram
20 november
Tijdens de rustdag besloten we een ommetje te maken, in Cinquitty, op zoek naar een van de vele oude bibliotheken kent, en naar wat te eten. De verkoopsters van juwelen en andere prullaria liepen met ons mee en vroegen of we een gids wilden. Nee, was ons antwoord. Bij de poort van de bibliotheek aangekomen belde een van de dames de beheerder op die ons uitleg kwam geven over de herkomst van het pand (waarin ook een moskee en een museum zat). Wij vonden echter de prijs te hoog die we voor zijn uitleg zouden moeten gaan betalen en besloten verder te gaan. Daar was de man het niet mee eens en hij gaf dan ook aan dat de politie nog wel van zich zou laten horen. Toen ook de zoektocht naar een eettentje niets opleverde (veel plekken zijn in onze ogen gewoon goor: dode geitjes liggen op straat) toch maar wat brood gekocht en in ons hotel opgegeten. Verder van de zandduinen gesnowboard en wat kiekjes van het mooie landschap gemaakt.
21 november
Bijgekomen van de rustdag van gister zijn we vanochtend weer de woestijn ingereden. Bepakt met voldoende diesel, brood en water was de eerste stop Camp Krater, een soort kom, midden in de woestijn waar ooit eens een meteoriet is ingeslagen. We kwamen er rond het middaguur aan, terwijl de etappe van vandaag de Krater als eindbestemming had. We besloten door te rijden richting Camp Oase, de eindstop van morgen. Deze etappe is een stuk lastiger. Met behulp van de waypoints komen we een heel eind, maar de tracks zijn allemaal met zand overwaaid,waardoor het orienteren erg lastig wordt. Bovendien is de track geplaveid met fikse stenen, waardoor ons tempo ras omlaag zakte. De klim naar het plateau vormde het meest lastige stuk van vandaag. Resultaat: een gebroken bladveer bij Team deux chameaux. Op die plek dan maar de auto repareren en ondertussen het kamp opzetten en hout sprokkelen voor een fiks kampvuur. Ook hier zijn schorpioenen gesignaleerd, maar geen huisje of mens te bekennen. Het adventure food smaakt als vanouds, het bier is al twee dagen op, maar de Nescafé kan nog steeds gezet worden. de eindteller van vandaag staat op
130 kilometer
(voor de middag 90, na de middag 40). In totaal staat onze laro-kilometerteller al bijna op
7000 kilometer
, dus onze aanvankelijke inschatting van
7500 kilometer
gaan we overschrijden!
De Suzuki is inmiddels gemaakt door het eerste bladveeer met de tweede veer te vervangen. Bas en Bram hebben de boel gefixeerd met uitlaatklemmen.
22 november
Vandaag richting Camp Oase gereden. De oase bevindt zich op een zeer lastig te bereiken plek. Kinderen rennen ons tegemoet met de handen naar ons toe: "cadeau, cadeau". We zijn al behoorlijk door onze voorraad pennen heen inmiddels. In de oase blijkt geen water meer te staan, wel de nodige palmbomen. Aangezien het vandaag keihard waait besluiten we na een korte lunch door te rijden en een stuk van de route van morgen alvast mee te pakken. Over lastig terrein, met veel keien, bereiken we uiteindelijk een rustig stukje waar we ons kamp opslaan. Vandaag was absoluut een lastige dag, de vermoeidheid begint parten te spelen en we liggen rond 10 uur in ons tentje. Aangezien ook de eetvoorraad te wensen overlaat bestaat het diner uit: 1 rookworst, 1 Kipkerrie-Adventurefood maaltijd, 1 brood en 3 yoghurtjes. Toch niet slecht?
23 november
Heerlijk uitgeslapen (want veel minder last van de wind) rijden we op tijd aan, richting Tidjikja. Vandaag belooft een mooie dag te worden, met veel wisselende landschappen: dorpjes, keien en rotsen, zandduinen, veel kamelen (hoewel hier alleen maar dromedarissen zijn) en lange tracks. Ook de pech begint ons te achtervolgen. Eerst een lege band (door het rijden over keien loopt de band iets van de velg af: leeg!), daarna een paar keer vastgereden en met behulp van scheppen weer losgekomen, en aan het end van de rit een klapband. Gelukkig hebben we twee reservewielen en binnen een kwartier rijden we weer. Uiteindelijk aangekomen in Tidjikja. Net nog iets leuks meegemaakt: het dieseltanken voor de laro was geen probleem, maar de andere 3 auto's rijden op benzine. Dat kon de Auberge (ruim begrip voor vieze bedoeling) wel verzorgen. Een uur later komt een ezel met een grote ton achterop met
200 liter
benzine. De procedure duurt een paar uur: van de grote ton moeten de verschillende jerrycans gevuld worden. De plaatselijke middenstand komt een kijkje nemen en het onderhandelen kan beginnen. Goed, hebben we dat ook weer meegemaakt.
24 november
Vandaag de wekker om 6.00 uur gezet om vroeg de lange, verharde, weg richting Nouakchott te maken,
600 km
. Het gisteren nog grappige tafereel met de ezel met een ton met benzine verandert in een tragedie....de benzine blijkt een mengsel van benzine met diesel te zijn en daar lopen de twee Suzuki's en de Feroza niet op. Zowel alle tanks als alle jerry's zijn ermee gevuld. Besloten wordt om de benzine met hulp van tuinslangen eruit te pompen en op zoek te gaan naar nieuwe fuel. Niet zo'n makkelijk karwei hier, want met name benzine is hier zeer schaars. Uiteindelijk bestelt de benzinepomphouder genoeg benzine en kunnen det dan inmiddels leeggemaakte tanks en jerry's gevuld worden. Martijn is monteur en wisselt nog wat bougies. Gelukkig start elke motor waardoor we om 10..30 en route zijn. Vandaag verzamelen alle 'extreme'-teams bij Nouakchott om morgen gezamenlijk de lastige grensovergang met Senegal te passeren. Wij vragen ons af welke extreme teams nog over zijn en wie we aantreffen in de hoofdstad. We weten van 2 teams dat ze achter ons rijden en een team (desert donkeys 1,2,3) dat ze rechtsomkeert hebben gemaakt aan het begin van de woestijn. Zijn ze met de reguliere challengers al aanbeland in Dakar? of hebben ze een aantal rustdagen genomen aan de kust? we zullen zien we we treffen. Feit is wel dat het mogelijk is om in de duurdere hotels aan de kust bier te krijgen, een must na 4 dagen water, oploskoffie en colaatjes!
De landrover toont wat meer gebreken na de woestijntocht: een achterdeur kon al niet meer open, de andere achterdeur met moeite en de ramen aan de achterkant gaan ook niet meer omlaag. Gelukkig werkt de airco nog steeds, dus we rijden nog steeds verdraaid comfortabel.
Nog even een laatste melding: we zijn niet ontvoerd, er is geen losgeld voor ons gevraagd en hebben, op de bladveren van de 2 Chameaux na, geen serieuze technische problemen gehad. In plaats daarvan bewieroken we elkaar met complimentjes over hoe de sfeer is en hoe gemakkelijk ons e.e.a. afgaat. Dus collega's, na volgende week kun je ons weer terugverwachten!
Mannen Succes morgen en geniet van jullie overwinning.. Rest me nog maar een ding te zeggen “We zijn trots”!!
Dag 20 - Donderdag 26 november
FINISH DAKAR - laatste etappe, richting Campement Lac Rose [Dakar]
Radio Chameaux, 26-11-2009
Met een grote glimlach gingen alle teams, op hun laatste officiële dag “Amsterdan- Dakar” richting, jawel….. DAKAR. De laatste dag over de hobbelige wegen, die na de woestijn, ineens op het gladde wegdek van het Hollandse wegennet aanvoelde. Sam met opgelapte bladveer en Team 1106 met een ontwricht onderstel danste over de bulten met de ander teams achter hun aan. Iedereen was in een opperbeste stemming en de tunes “WE ARE THE CHAMPION” en “YOU’ll NEVER WALK ALONE” galmde over de bakkie’s. Na maanden voorbereiding, het regelen van sponsoren, het oplappen van een oude auto, en een tocht die je nooit meer vergeet, was het dan zover… De bordjes DAKAR waren een fijt. En om 16 uur kwam daar het verlossende sms-je “YES WE MADE IT” Onze manne, Team 1100, Les2cheameaux, hadden de eindstreep gehaald. Vermoeid maar toch met energie voor 10, zijn ze ingecheckt bij een van de hotelletjes. Daarna zijn ze, onder het genot van een biertje, bij het zwembad gaan zitten. De tijd van ontspannen en het (na)genieten kan beginnen…
En dat geldt natuurlijk ook voor mij. Na avonden achter het laptopje ga ook ik een biertje pakken en prosten op onze jongens. Een mooie droom werd een fantastische reis.. Maar zoals iedereen weet komt ook aan dit avontuur een eind. Dag beste lezers, het was me een waar genoegen, om voor jullie alle verslag uit te mogen brengen.
Groeten Bob
Dag 21 - Vrijdag 27 november
Rustdag Dakar
Dag 22 - Zaterdag 28 november
Dakar - Banjul
Radio Chameaux, 28-11-2009
Na alle leuke reacties (dank hiervoor) hier dan nog één verhaaltje van onze 2 kamelen…
De volgend ochtend hebben de heren voor het eerst lekker kunnen uitslapen en wat is er dan lekkerder dan de ochtend te beginnen met een…. “koude douche!? Ja ja mensen. Geen warm water uit de kraan… Maar goed, een vrije dag is toch een dag zonder stres, waarbij alles kan en alles mag. Na het ontbijt, dat ook al te wensen over liet, zijn de mannen samen met team 1106 en 1120 naar het strand gegaan, waar ze de wagens nog één maal tot het uiterste hebben laten gaan. Daarna kwamen de mannen op het geweldige idee om het snowboard, dat Bas en Bram mee hadden genomen, als wakeboard te gebruiken. Met een touw achter de discovery van team 1120 gingen de heren los.. Maar ja Snowboards zijn natuurlijk voor de Snow en daarmee dus géén Wakeboard! Helaas voor Bas kwamen ze daar snel genoeg achter, door een bijna amputatie van Bas’s grote teen. Tja en hiermee hing de grote teen van onze Bas nu letterlijk en figuurlijk aan een zijden draadje.. Nu zijn de heren wel wat gewend en dus na het nodige lapwerk met de voorradige ducktape, zijn de mannen over het strand verder gereden naar Dakar. In Dakar aangekomen hebben ze daar genoten van de lokale bevolking, de kraampjes en de sfeer. Hier is handel nog echt handel. Er komt geen geld aan te pas maar een oud mobieltje of ander oude zooi kun je dus gewoon weer nieuwe troep voor terug kopen..
De volgende dag stond de reis naar Gambia op de planning. Met de tip:
Zorg dat je vroeg genoeg vertrekt. Van Dakar naar de grens is een heel beroerde weg en je wilt in geen geval bij de ferry overnachten. Zorg er ook voor dat je bij en op de boot geen losse spullen hebt, of je ramen open laat staan. Erg chaotisch, kleurrijk, vrolijk en vriendelijk allemaal hoor, maar ondertussen wel losse handjes...met andere woorden.. Het is een groot roversnest van kleine dieven daar.
Waren de mannen gewaarschuwd. Het vooruitzicht dat dit de laatste rit met Sam zou worden begon ook langzaam maar zeker meer en meer mee te spelen.
Dag 23 - Zondag 29 november
Rustdag Gambia + auto overhandigen
Dag 24 - Maandag 30 november
Terugvlucht
| 
